از عشق تا عشق

عشق در یک تقسیم بندی کلی بر دو نوع است. مجازی و حقیقی. عشق مجازی اسامی گوناگون دارد مانند: ظاهری، رنگی، زمینی، انسانی، و... هرچند عشق های جسمانی صرف جزء عشق مجازی است اما بر اساس ارزش می توان آنها را متمایز نمود و به واقع عشق آلوده به امیال نفسانی پلید و نامطلوب است و در گروه عشق قرار نمی گیرد. و چنان که امیر مومنان می فرماید: « من عشق شیئا اعشی بصره و امرض قلبه». بی گمان مقصود «عشق هائی کز پی رنگی بود» می باشد.

ارزش عشق مجازی زمانی آشکار می گردد که به آداب و مبادی انسانی الهی آمیخته شود. دوری عشق و شهوت به اندازه ی فاصله ی بهشت و دوزخ است. حیات جسم بر پایه روح است و آن توجهی که به جسم می شود به خاطر کشش های روحی و معنوی است و با ماوراء ماده سروکار دارد. به طور کلی نفس عاشقی بیرون آمدن از حصار خود است و آنها که اسیر خود پرستی اند هیچگاه عاشق نمی شوند. کمال عشق فناست و فنای عاشق در حقیقت معشوق، آئینه یقین است.
در مسیر کمال انسانی تأثیر عشق مجازی انکار ناپذیر است چرا که «المجاز قنطره حقیقه» و عبور از پل عشق پاک مجازی، رهنمون شدن به حقیقت عشق است.
 

خداوند برای آزموده شدن و آبدیده شدن انسانها عشق مجازی را پدید آورد تا به عرصه ی عشق حقیقی وارد شوند و ره یافتۀ حریم ملکوت گردند.
عشق مجازی به عنوان مسیر گام به گام انسان به سوی حق است و چون به جذبه های معنوی شباهت دارد و انسان ها را با ادراکات و حالات متفاوت در راه نیل به اصل عشق رهنمود است، تمرین مراتب میباشد.
آشنائی با زبان عرفا در تمثیلات و حالاتشان از فواید عشق مجازی است. در این خصوص عین القضات می گوید: «دریغا اگر عشق خالق نداری، باری عشق مخلوق مهیا کن تا قدر این کلمات تو را حاصل شود.»